Depresja dwubiegunowa
Depresja dwubiegunowa, właściwie nazywana chorobą afektywną dwubiegunową, to zaburzenie psychiczne, którego przebieg złożony jest z trzech komponentów - elementu depresyjnego, w którym pacjent ma pełne objawy depresji endogennej, elementu manii - w którym pacjent staje się hiperaktywny i pobudzony oraz elementu pozornego zdrowia psychicznego. Wszystkie elementy przeplatają się ze sobą najczęściej w cyklu mania - depresja - zdrowie.
Właśnie ze względu na to, iż w tej formie depresji czy też zaburzenia afektywnego, pacjent porusza się po kontinuum obniżonego i podwyższonego nastroju, najczęściej lądując na przeciwległych jego krańcach, choroba nosi nazwę dwubiegunowej.
Leczenie depresji dwubiegunowej polega na naprzemiennym (odpowiednim do konkretnego epizodu) podawaniu leków przeciwdepresyjnych i przeciwpsychotycznych.
Etiologia pojawiania się psychozy maniakalno – depresyjnej nie jest znana, choć najbardziej prawdopodobny jest wysoki wpływ zaburzeń w dystrybucji neurotransmiterów.
Specyficzną odmianą psychozy dwubiegunowej jest cyklotymia, której cechą charakterystyczną są stosunkowo łagodne zmiany nastrojów, które jednak znacząco wpływają na życie pacjenta. Cyklotymia może nie zostać rozpoznana przez całe życie, a chory będzie w miarę normalnie mógł funkcjonować, nosząc co najwyżej etykietkę osoby niestabilnej emocjonalnie (lub niezwykle wrażliwej i jednocześnie żywiołowej). W rozpoznaniu cyklotymii ważne jest to, że epizody zmiany nastroju pojawiają się bez związku z wydarzeniami w życiu pacjenta i zmian nie można interpretować poprzez wydarzenia.
